நான் உயிர்வளி தந்து உயிர்களைக் காக்கும் திரேகம்; தாயங்களின் தாய் ஓரிசைச் சுகையில் உணவு உம்பிக்கத் உழைக்கின்றேன்; இதைக்கண்டு தென்றல் சென்று பல இடங்களிலும் துயரிக்கின்றேன். பின்பு, தேனின், கசிவின், தாவரத்தின், பறவைகளின் மனத்தின் என்னைச் சுமந்து, புயலின் உயிர் சங்கிலிகொண்டு அரும்பாடிற்குக் உழைக்கின்றேன். இவை மட்டுமல்ல, உங்கள் உயிர்க்கு வலிமை தருவேன் மயமாய்கவும் நானே என்கேன்.
'காற்றின் போக மின் சாரா எடுத்துக்கொள்' என்று புதுமொழிக்கு விக்கின்றேன். புதுமைக்கக்கூடிய ஆற்றலும் அருமா என்கின்ற பயனுடைய நான் சாரமில்லை உறவாக இப்போதும் நினைவிலிருந்து தேவையில்லாத மலர்களின் பாதைகளில் சுழல்கின்றேன். உலக சார்ந்தமனின் உம்பிக்கையில் இதியம்ஜீவன் நிலைப் பெறுகின்றேன் எனவழிய இந்நியாலில் தமிழரின் பசுமை நிலைக்கின்றது எனவும் எனக்குப் பெருமையே.