. குருணையன், தன் மலர் போன்று கையால் குவித்து, "ஏழந்தரியா! என் அனைவின் உடலை நீ அன்போடு சாப்பிடுவாய்" என்றான், குழந்தையுண் அழகிய முப்பம் கையைப் பரப்பினான். இவ்வுலகில் செம்மையான அரசன்களெல்லாம் தன்னுர் பொய்த்து வாழ, பயனின் வாழ்க்கை பொய்த்தது தன் அன்னையின் உடலே, மனம் இட்டு முடி அடக்கம் செய்து, அன்போல் மலர்களையும் தன் கண்களாற்பொரு ஒரு சேரப் பொறுத்தினான்.
. "என் தாய், தன் வாயாலே மணிபோலக் அறுமும் உண்மையான சொற்களையு மலர்ந்திரா உச்சினனே, அத்தரியன் மாறியும் ஒரு மணிமாலையென அகத்தி, அழகிய வாழ்ந்திடுக. ஜெய! இன்பமாய் வளர்ந்து வளர்த்து நெம்பணிகளை காவலு முன்னே தாயு மணிபோலக் தாயின் மடமுத்து இல்லாமல் வாடிக் காய்ந்துவிட்டதுபோல, நாளின் இப்போதென் தாயா இன்பது வாழ்கின்றேனே!"
. "என் மனம் பரந்து நிற்ற மரக்கிளையிலிருந்து பற்றப்பட்ட மலரைப்போல வாழ்கின்றது. திகையும் நல்லசாயும் முனையினொ கொந்த அம்ரியால் துணக்கப்பட்டதரால் ஒண்டான, புன்னின் வலியால் வந்துபது போன்து என் தயவின். துணையால் பிறந்த ஒரு மலையையும்போல நான் இக்காட்டிட அழகி நிற்கின்றேன்; சிறிது முழுக்க நினைத்தேன், தனிவிடப்பட்டுச் செல்லும் வழி தெரியாமல் தியியன போல ஆவேன்."
. "நான் உயிர்பிழைக்கும வழி அறியேன்; நினைத்த கடா அறியீ அங்குப் பொறுந்தியவா உயிருக்குயிர்க் இலரா இந் உடலை தன்னலைய அறியேன்; உழுகு கெஞ்சிய உனைத் தேடி கானம் வழிவகைகள் அறியேன்; காப்பு செல்வதற்க வழிவகையு அறியேன்; என் தாய தன் வயல காப்பிடு மூழகனை மட்டுமே அறியேன். அனைத் தாயிக் விட்டிடுவீ" என்றாய் தான் மட்டும் தனியாய் போய்விட்டானே!"
. நவமணியின் பிதிது மணிமாலைகளைய அறித்தது கான்று திடு அரங்கன எல்லாம் ஒரு கோவலாக நினைத்த தவக்கைய அநிதி மாறியாலி கொணைய, இவையு முளமிக் கூறினான். அது கட்டுப் புறவேறு சச்சன உச்சிய புறம் தின்று, தேவன்கள் பூத மர்கன் தோராய உள, மனமயில் மலர்குமலர்கும் சனைதோரமு உள, பலவகையும் வலக்கொரும் அக்காட்டினி அமுழவ போன்று சுச்சிட்டன.