நான் வீசின திசையைக் கொண்டு தமிழர்கள் எனக்குப் பெயர் சூட்டியுள்ளனர். சிறகு எனப்படும் குளம் எனவும் மருமுன்று. சிறகிலிருந்து வீசும்போது நான் சொல்கின்றேன் எனவுகின்றேன். கடலில் அலை மழை எனும் மழைமூழ்கங்களை சமந்தம் வலுவாக மழைச்சாற்று எனவுகின்றேன்.
மேற்கு எனப்படும் குடக் எனவும் மருமுன்று. மேற்கிலிருந்து வீசும்போது நான் கோலா எனவுகின்றேன்; வண்ட நியமத்தினில் இருந்து விசாதாரம் வெய்யக்கின்றதென்றும்.
வடக்கு எனப்படும் வாடை எனவும் மருமுன்று. வடக்கிலிருந்து வீசும்போது நான் வாடைக்காற்று எனவுகின்றேன். நான் பரியதியிலிருந்து வலவாக மழையும் சுற்றி வலவாக அசத்தாற்று எனவும் அழைக்கப்படுகின்றேன்.
தெற்கிலிருந்து வீசும்போது நான் தென்றல் காற்று எனவுகின்றேன்; பல தடைங்களைத் தன்விடு சுழவுகளின் வேகக் குறைப்பில் இழுமாக இறுக்கின்றேன்.
தென்றலாகிய நான், பலவித மரங்களின் நூலமூடலால் அவளி எரியும்பொழுது கூடல வலவுக்கொடியும் அழுத்திய வலவால, வலவுக்கொடியும் அழுத்திய வலவால, "வல்லவனுக்கு புலன் மனமாயின் வல்லனே" - சிலப்ப
என நயமில்லா உரைக்கின்றார்.
பலவுலகைச் சொற்காதாய புலவர் எழுதிய புலம்பரிகாதைச் சொல்லில் விதுபது எனவும் சிறப்பியல்கியத்தில் விளங்குகின்றது, "நம்பலின் தன்னல்கதை நன்னல்கியும் சேர்வல்கையும் செந்தமிழின் பிள்ளையின்கண் கென்றலே" எனத் தம் சொல்ல எனவும் அன்போடு அழைக்கின்றனர். அவ் மட்டுமல்ல.
"ததியில் விளையாடிக் கொடியில் தலைவியாய் நடந்து இருந்ததலே"
எனப் பலவாயாக இருந்தவையும் இலக்கிய பலவாயாக இருந்தவையும் இலக்கிய பலவாயாக இருந்தவையும் இலக்கிய நான் நீங்கா இளமிடிகின்றதென்றும்.
முதிர்ந்த நாவாய ஒடியாக நான்
பழமொழிகளின் எளக்கந்த நவன்களின் அனைத்தும் அறியாமைய எனனான் இயக்கப்பட்ட பாப்பாக் சப்பாசாராத்மா நிதித்தந்தன.
"நன்குகு முதிர்ந்த நாவாய் ஒடிப் வளிகின்றனே ஆண்ட உறவினன் மருக! கசியுமெய் யானவன் கதிரின் வளைய!" - புறம்.
எனக் கிரானின் பெருவந்தனவனைப் பசந்தித்து பாடிய பாடலின், சங்கசாலப் பென புலவர் எனநின்று குத்தியார் 'வளி'