உண்மைக் கலைஞன் தன் கலைவில் முழு சூராட்டைக் காட்டுவான். தன்னொற்றுக் கலைஞர்களிருந்தால் வேறுபட்டு தன்னிகர்க்கு தன்னைக் தன்னிகரையும் காட்டுவான்; கலை சூராட்டில் அவனுக்கு வருகையோ உடம்போசரோ பாதிமை எதுவும் இருக்கவில்லை. தன் கலையைப் மின்பற்றி, தகுந்த வாரிச் உருவாகும்போது அவன் கொள்கை மகிழ்ச்சி அளிப்பறியாது.
நகரமுழுவதும் ஏதோ சங்கம். ஆணோத் துறையில் பிடித்துச் சுற்றிக் கொண்டிருந்த ஒரு தலைசாய நீட்டுப் பார்த்தான். இளைஞர்களின் திருவிழா புறக்கண் ஒடி, கண்டு இருந்தான். என்னவோ நடக்கிறது என்று நினைத்துச் சாலையில் வந்தான். தெரிந்த நபனிடம் பேசி கூட்டம். போலம் பல கடலென இளைஞர் கொண்டிருந்தது.
நாதசாரமும் மேலுமும் ஒன்றாக இறைந்து ஒலித்தன. இதைக் கண்டு பார்த்தான். இந்து காங்கின் மின்சன் வெட்டி மழைவழுபோல் தன்னில் பாய்ந்துச் சென்றான். அங்கச் சங்கம் மனக்குள் காங்கிருந்தது மாறாது, பக்கையா நீவலா என்று திமிர்க்க முடியாத நிமித்திலிருந்ததை இவன் கண்டான்.